Dader gezocht

Lieve mensen allemaal, wat gaat het leven hard! Twee maanden worden wij nu al geplaagd door het coronavirus. Mondjesmaat worden wij nu ook bevrijd van allerlei beperkingen. Er mag weer meer. Ok, dat is dan leuk. Ik voel me echter niet blij, want ik ben twee van mijn lievelingstekeningen kwijt. De ene is een portret van mezelf, destijds gemaakt door een Belgische kunstenaar. De andere is een gidsentekening. Beide lagen zij vele jaren altijd op dezelfde plek. Ben ik dan zo slordig? Nee, net niet. Ik heb me al een punthoofd gepiekerd en me suf gezocht, mijn hele huis door. Nog steeds niks! Doordat ik die gidsentekening zocht merkte ik ineens dat ik ook mijn portret kwijt was. Wie is daarvan de dader?

Geplaatst in blog van de dag, Verdriet | Een reactie plaatsen

Corona krijgt ons niet klein!

Wij zullen doorgaan!

Doorgaan met in ons kot te blijven

Doorgaan met ons te bezinnen

Doorgaan met onszelf te hervinden

Doorgaan met ons beste zelf te zijn

Doorgaan met Liefde te geven!

(c)Laurine Vandepitte

 

 

Geplaatst in Coronavirus | Een reactie plaatsen

Op speurtocht in eigen huis

Dag vrienden, hebben jullie dit ook? Plotseling ben je een dierbare tekening kwijt! Dan schiet je in de zenuwen en ga je koortsachtig op zoek naar het verlorene. Je begint de zoektocht op de plek waar je normaliter die tekening altijd gelegd hebt. Alle mappen neem je een na een uit de kast. Je doorsnuffelt de inhoud, maar vind niets. Of toch? Wist jij veel, na al die jaren van zorgvuldig opslaan van gegevens? Ineens houd je een document in handen uit een lang vervlogen periode. Even lezen! Ja, toen was je op cursus bij Vrouwenhuis Lotje in Oostburg en zo kwam je in aanraking met het VSK. Bij die vereniging tegen seksuele kindermishandeling leerde je voor jezelf opkomen. Goed om even de namen van toenmalige hulpverleensters en lotgenoten terug te zien. Je vind ook dagboeken terug, met daarin je relaas van de eerste jaren na de echtscheiding. De vele brieven aan je zoon, die hem alle feiten moesten verduidelijken. Of hij ze ooit zal lezen? Je weet het niet, maar hij heeft alsnog de kans om de waarheid te weten te komen. Mappen, mappen, mappen! Wel vijftig en nog vind je die ene tekening niet terug. De volgende dagen doorzoek je alle snelbinders en daarin vind je soms de gekste dingen. Foto’s van een ex, opgetogen brieven van een reeds lang overleden dierbare vriend, die lieverd! Weer een paar dagen later keer je een hele grote doos met aantekeningen binnenste buiten. Kortverhalen, kopijen van dichtbundels, reisverslagen, al dan niet met tekeningen of foto’s erbij. Dan verder zoeken in alle sorteerbakjes onder je computer! Veel hobbymaterialen teruggevonden, maar geen tekening. Dan maar naar boven op zoek! Het zelfde scenario, kast 1: potverdrie! Een kopie van een brief die ik ooit aan Hare Majesteit Koningin Beatrix geschreven hebt! Ik verkreeg wat ik vroeg, maar werd er later door een betrokkene voor mishandeld. Later schreef ik in 1998 een verhaal van wel twaalf kantjes over de gelijkenissen in het leven van Hare Majesteit en mezelf, maar dat heb ik nooit uitgegeven. Waarom feitelijk niet? Misschien te droevig. Toch, wanneer ik het vandaag herlees, is het ronduit prachtig! Morgen in de grote boekenkast kijken, anders doe ik straks geen oog dicht. Oh nee! Nu ben ik ook nog een portrettekening kwijt die ooit door een Belgische kunstenaar van mij gemaakt werd! Hij lag steevast op dezelfde plaats en nu is die ineens ook verdwenen! Toch niet gestolen door een ex-vriend zeker? Nu word ik intens verdrietig. Waarom toch? Ik pieker mij een punthoofd, maar vind ook deze niet terug. Ik heb ondertussen al meer dan een week overal gezocht, veel vergeten zaken gevonden, maar niet die twee belangrijke tekeningen. Misschien wel te goed opgeborgen? Voor nu: prettig weekend en volgende week zoek ik verder!

(c)Laurine Vandepitte

Geplaatst in column, eigen verhalen, Opruimen, Schrijven | Een reactie plaatsen

Kattenliefde is een heel speciaal geschenk

Dag vrienden! Allemaal nog in goede gezondheid hoop ik? Weer een coronamaand verder en nog steeds blijf ik zoveel mogelijk binnen. Genoeg te doen, want nu zijn er tien van de vijfentwintig tekeningen geschilderd. Mijn katten zien er leuk, ondeugend uit, al zeg ik het zelf. Ik heb destijds ook veel met hen meegemaakt toen ik nog in Eede woonde. Elke dag beleefde ik wel nieuwe spannende dingen met ze. Die herinneringen komen mij nu goed van pas. Ik kreeg wel zoveel vriendschap van ze. Zoals die keer dat mijn rode kater Garfield met mij meewandelde toen ik doodziek om boodschappen ging naar de winkel. Hij deed iets wat ik hem nooit geleerd had. Hij liep heel de weg tegen mijn been, aan de kant van het verkeer! Kortom hij beschermde mij met zijn lieve kattenlijf! Helaas is hij een jaar later overreden langs diezelfde Rijksweg. Als ik daaraan denk, dan pink ik nog wel eens een traantje weg. Dan had je Moortje, een pikzwarte kater. Die had wel zo’n lief karakter! Die liet altijd nog enkele brokjes over in de schaal, voor de andere katten. Deze kater moest ik helaas laten inslapen, zei de dierenarts, omdat hij kattenaids had! Doodzonde! Sloebertje was mijn eerste kat, de moeder van alle andere katten in huis. Die was op een hele vreemde manier in huis gekomen. Toen mijn zoon en ik op een Pinkstermarkt in Maldegem een kijkje gingen nemen bij de stand van het dierenasiel, plantte er een man dit kitten zomaar op mijn borst! “Kijk madam, hier heb ik een heel lief katje voor u!”, zei hij breed lachend. “Hoera, hoe lief!”, gilden Donny en ik gelijktijdig. “Doe weg, dat ding! Hij zit onder de luizen!”, mopperde mijn toenmalige man. “Wij denken er niet aan!”, zeiden wij ferm en zo kwam onze eerste poes in huis. Sloebertje kreeg op haar verjaardag altijd een klein blikje zalm te eten. Zij smulde zich daaraan drie keer in de ronde! Jaren later lag ik, voor mijn sterilisatie, drie dagen in Sijssele in het ziekenhuis. Toen ik daarna thuis kwam was het een bende in huis. Overal stonden lege bordjes van kattenvoer. Ze hebben gelukkig goed voor de katten gezorgd, dacht ik. Wie kwam mij doodongerust toegesneld denk je? Juist! Sloebertje! Net zoals een mens begon ze mij meteen om uitleg te vragen. Hele rijen lang en dan zijn er nog altijd mensen die zeggen dat katten niet spreken kunnen! Ik kreeg tientallen kopjes van haar en met een zeer bezorgde blik in haar trouwe ogen vroeg ze mij waar ik toch geweest was. Dat ik haar uitgebreid geknuffeld heb hoeft geen betoog. Om al die redenen besloot ik onlangs om een vrolijk kattenboek te schrijven met een heleboel tekeningen er in. Ik hoop er een heleboel mensen blij mee te maken. Het zal heten: “De avonturen van Poes Mientje”. Dat is natuurlijk een verzonnen naam, maar de avonturen zijn grotendeels waar. Zeker de eerste tien. De overige zijn deels fantasie. Ik gebruik dus mijn vrije tijd tijdens de coronacrisis goed. Wanneer mijn boek klaar is bent u de eerste die het hoort!

Laurine Vandepitte

Geplaatst in Coronavirus, katten, vriendschap | Een reactie plaatsen

Coronavirus: God zorgt goed voor ons

Dag vrienden, alles goed? Wij zitten met z’n allen middenin een coronavirus. Plotseling was het er en niemand wist waardoor. Ik denk dat God ingegrepen heeft in onze kille wereld. Niemand gaf nog om een ander. Iedereen deed maar raak. Reizen, uit eten gaan en nog zoveel meer. Ruzie maken en oorlog voeren om het grote geld en de macht over anderen. Gewoon omdat het kon. Zonder na te denken.

Velen denken nu misschien dat het einde van de wereld om de hoek staat. Dat is niet zo. Wij krijgen alleen een waarschuwing van God. Wij worden een spiegel voorgehouden. Moet je eens goed opletten: covid 19 of het coronavirus bestaat niet alleen uit kommer en kwel. Sinds het voor het eerst opdook in China is er ondertussen al heel veel goeds ontstaan! De lucht is een stuk schoner geworden. De mensen helpen elkander weer. Zij leren weer voor hun kinderen zorgen. Zij bekijken hun leefomgeving weer met andere ogen. Zij zijn een stuk dankbaarder geworden. Hun creativiteit neemt ook zienderogen  toe. Zij denken niet alleen maar aan zichzelf, maar ook aan ouderen en zieken. Zij bidden weer.

Natuurlijk kost deze ziekte veel mensenlevens, dat is het spijtige. Maar denken jullie nou echt dat de wereldbewoners zomaar klakkeloos door konden gaan met hun eigen habitat te vernietigen? Wij leven al met ruim 7 miljard mensen op de planeet Aarde. Normaal gezien zouden wij een Derde Wereldoorlog kunnen krijgen. Dat wil niemand toch? De natuur helpt altijd zichzelf. De laatste jaren kregen wij al vaker met onbekende dodelijke ziektes te maken: Ebola, Sars, noem maar op. Toen dachten wij misschien: dat gebeurt alleen maar in het buitenland. Toen drong het dus niet door dat wij in actie moesten schieten. Nu is er dus een wereldwijde gezondheidscrisis en kijk eens wat er gebeurt? China levert ons, nu er daar al vijf dagen geen nieuwe inlandse patiënten meer zijn, gratis bijna een miljoen mondmaskers! Vanmiddag was op het nieuws te zien dat een vijftigtal (Braziliaanse?)artsen-specialisten onze artsen gratis komen helpen in de strijd tegen corona. Er is dus nog hoop! Ik hoop dat velen het anti-coronagebedje willen bidden, dat ik eerder deze week in mijn blog geplaatst heb. Ik hoop ook dat de mensen gaan inzien dat het coronavirus echt niet met zich laat spotten. Luister dus naar goede raad en blijf binnen, in uw “kot”! Veel sterkte,

Laurine Vandepitte

 

Geplaatst in blog van de dag, Coronavirus, Mijn stelling, religie, vriendschap | Een reactie plaatsen

Gebed in barre tijden

God, toevlucht in onze nood,

kracht in onze vertwijfeling en angst,

vertroosting in ziekte en lijden.

Wees ons, uw volk, nabij en genadig

nu wij allen de gevolgen ondervinden

van het uitgebroken corona-virus.

Wees een Beschermer voor hen

die dit virus hebben opgelopen,

Wij bidden voor hen om hoop en genezing.

Wij bidden voor hen die aan de gevolgen van dit virus

zijn overleden, dat zij bij U geborgen mogen zijn.

Wij bidden voor allen die werkzaam zijn

in de gezondheidszorg en het openbaar bestuur,

dat zij uw nabijheid en zegen mogen ervaren in hun werk

ten dienste van heel de samenleving.

Doe ons beseffen hoe groot uw liefde is voor ieder van ons

en dat Gij met ons zijt nu wij de kwetsbaarheid van ons

bestaan ervaren. Versterk ons geloof en onze hoop

zodat wij ons altijd zonder aarzelen overgeven

aan uw vaderlijke voorzienigheid.

Door Christus onze Heer.

Amen

Geplaatst in Cornavirus | Een reactie plaatsen

Dag vrienden, alles goed?

Toch geen corona-virus bij jullie? Feitelijk is het maar een nieuwe soort griep, maar toch. Ik ben geen grote beller, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn vrienden vergeet.

De laatste tijd heb ik het erg druk met allerlei bezigheden. Zoals altijd veel vrijwilligerswerk en daarnaast ben ik ook nog heel veel tekeningen aan het maken, voor bij mijn sprookjes. De lente komt langzaam in zicht. Dat betekent dat ook de tuin grondig aangepakt moet worden. Door de vele regen van de laatste weken kon ik geen gras maaien. Nu staat er wel een hele dikke gras- en moslaag op! Al mijn kamerplanten mogen binnenkort weer ‘buiten gaan spelen’, op een paar na. Opruimen in huis is ook weer aan de orde. Een hele tas hebbedingetjes is ondertussen verhuisd naar de kerk. Die zijn binnenkort goed bruikbaar tijdens de verloting van de jaarlijkse Vastenactie. Ook mijn kleerkast is grondig uitgeruimd. Veel hangt daar maar te hangen en werd niet gedragen. Dan maar liever weggeven aan mensen die er wel plezier aan zullen beleven. Vorige week mijn voorraadkast grondig bijgevuld. Dat scheelt een flink stuk in je portemonnee en het is goed om altijd iets in huis te hebben voor de onverwachte gast. Het geeft mij ook een veilig gevoel. Laatst las ik in een blad dat er boeken gezocht worden voor in een nieuwe uitleen-boekenkast in Schoondijke. Aha!, dacht ik. Nu is het moment rijp om eens te kijken wat ik allemaal teveel heb aan boeken. Dan ruim ik ook daarvan wat op! Je ziet het, ik hoef me niet te vervelen. Altijd wat te doen.

Liefs, Laurine

 

Geplaatst in Hobby's, Opruimen, vriendschap | Een reactie plaatsen